Strand en Walvissen

Een hele dag niks doen, hoe kom je dat door bij een gloeiende zon, hoge vochtigheid  en 31°?

Gewoon, niks doen, of toch bijna. 

Eerst een goed plaatsje zoeken in de tuin; klein beetje zon maar ook niet te veel, we willen er vanavond niet als kreeften uitzien, want dat is hier oh zo gemakkelijk. 

Wat lezen, dan wat zwemmen in zee. De baai is hier heel vlak, dus je kan nogal ver in zee. Maar er staat ook een flinke stroming en dus wordt het zand flink opgewoeld de laatste honderd meter. Het lijkt net of je in de koffie met melk staat tot je knieën. Dan maar proberen wat dieper te zwemmen; voor je het doorhebt heb je al een liter zout water binnen en ben je twee keer bijna je zwembroek kwijt.  Dan maar naar het zwembad, daar is het een stuk rustiger, en nog warmer.

Wat lezen, en dan is het al snel tijd voor de eerste halve liter bier, want het vochtverlies moet worden aangevuld. Hapje eten, wat platte rust in de airco, nog wat zwemmen; enfin allemaal heel vermoeiend.

De gids had ons aangemaand om tegen half vijf paraat te zijn voor een kort tochtje naar het eerstvolgende dorp. Een vissershaventje zo  bleek, één van de vele. Op het strand lag een bootje met als naam: “gemeente brasschaat”. Bleek een gift te zijn van die gemeente na de tsunami, want de meeste bootjes waren tot schroot herleidt.

Er kwam net een bootje binnenvaren. Vrijwel nergens zijn hier aanlegsteigers, dus moet iedereen op het strand aanleggen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Er worden daarom een paar balken door de romp heen gestoken, en dan met vereende kracht wordt de boot op het strand getrokken.

We werden aangemaand om een beetje te helpen in plaats van alleen maar foto’s te maken. Schoenen dus uit, mee het water in, en schouders onder de balk. En hupsake, telkens er een golf aankwam flink duwen.

Als dank voor de hulp wilden ze ons wat gratis vis cadeau doen. Toch maar vriendelijk bedankt, want die vis ongekoeld bijhouden in onze koffers zagen we niet zitten.

Tijd daarna voor een welverdiende cocktail op het strand. Happy hour, en dus gin-tonic aan 1,60 en mojito aan 2,10 euro! Meer is er niet nodig om ons te verleiden.

Vandaag weer voor 6 uur de kist uit, want we gingen een uitstapje op zee maken, en proberen wat walvissen te spotten. Dat is hier een welgekend tijdverdrijf voor de toeristen. Met zijn allen dus de boot in.

Ruim een uur varen buitengaats. Tot zo’n 20km van de kust. Ondertussen wat dolfijnen gezien, of tenminste de vinnen ervan, en ook nog een schilpad in volle poging om het strand te bereiken en haar eieren te leggen.

Dan in de verte de eerste walvis. Alles wat we het eerste uur zagen was wat sproeisel op een flinke afstand. Tegen de tijd dat we wat dichterbij waren, was het beest al weer foetsie.

Een zekere ontmoediging begon ons parten te spelen, bij een paar passagiers ontaarde dat in braakneigingen, maar gelukkig niet ons team. Dan weer een exemplaar, maar veel dichterbij. Flinke joekel, maar was niet van plan om lang te blijven voor goede foto’s.

Boot weer alle kanten uit, en dan een groep van 3 of 4 exemplaren blauwe walvissen (je merkt dat aan het water errond, dat kleurt helemaal blauw). Camera goed ingesteld deze keer en snel veel foto’s gemaakt van een duikende moby dick. Flinke joekels ook, ruim 25 meter lang; de  blauwe versie is de grootste soort in de Indische Oceaan, dus dat was even geluk hebben. 

Kunnen dus weer een extra dier aan onze lijst toevoegen.