Laatste loodjes

Gisteren uit Mirissa weg, en op de terugweg.

Eerst nog even gestopt in Weligama, bij de beroemde stelt-vissers. Elke vissers heeft een paal kort bij het strand, met daarop een kleine zitplek. Wanneer de stroming juist is, en er voldoende vis is, dan gooien ze van daarop hun lijntje uit en proberen op die manier vis te vangen, meestal sardien. Dit beroep wordt van vader op zoon doorgegeven.

Onze indruk was dat ze er nu nog vooral voor de toeristen zaten. Het is niet het ideale seizoen, en de tij was te laag. Dus wat lijntjes gooien en doen alsof is altijd goed voor een foto, en dus een vergoeding. Het hoort hier bij de folklore, zoals begijnen bij Brugge.

Galle is de plek die iedereen wel wil bezoeken. De plek werd oorspronkelijk door de Portugezen ontdekt; zij bouwden er een kleine nederzetting. De Hollanders veegden dat schoon en bouwden er vervolgens een heel groot fort en een heuse stad er binnenin. De Engelsen voegden er wat gebouwen bij, en dat staat er nu allemaal te pronken. Meteen een heel andere atmosfeer dan alles wat we tot hiertoe hebben gezien. Het lijkt op een kleine Europese vesting.

De stad binnen de fortgordel is door de tsunami gespaard; ze hebben alleen wat last gehad van een meter water in alle huizen. Naast het fort is echter een geul, en daar heeft de tsunami dan weer in alle hevigheid toegeslagen. Bus- en treinstation volledig weggevaagd, en alle huizen tot één km in het binnenland. Alles is echter snel hersteld en herbouwd, en er is nog nauwelijks iets van te zien.

Gisteren voorlaatste nacht, in Hakkiduwa. Was vroeger wellicht een leuke plek, maar nu niet meer. Het is ons duidelijk dat noordwaarts vanaf Galle de kust niks meer voorstelt; tussen spoorweg en kust ligt nauwelijks een kilometer, en daartussen liggen ook nog eens de hoofdweg en het dorp plus de hotels. De auto's en de autobussen (echte gekken die chauffeurs) razen er door het dorp. Veel lawaai en stof dus.

Zou nog te doen zijn geweest als het hotel prima was geweest. Was het waarschijnlijk ooit geweest wanneer het gebouwd werd, maar aan onderhoud hebben ze hier op vele plekken een broertje dood; ze lijken het gewoon niet te zien wanneer iets stuk is. Dus kapotte of lekkende badkamerkranen zijn een regelmatig fenomeen; je kunt wel douchen maar hier kregen meteen de hele badkamer onder water.

Dan nog iets om de sfeer wat op te vrolijken: alle opschriften waren in het dorp in het engels en het russisch. Je weet dan meteen wat dat betekent. Ons hotel zat er vol van; leuke boel dus, met nadruk op boel.

Maar Vipula heeft ons meegetrommeld naar een leuk visrestaurant om de dag af te sluiten. Walter, Solange en Erna hebben zich te goed gedaan aan heerlijke verse kreeft, en ik heb tonijn met een gembersaus naar binnen gewerkt. Heerlijk!

Vandaag zonder stoppen naar Negombo, naar het hotel waar het allemaal begon, en waar het vandaag ook eindigt. Onderweg kregen we zowaar een regenbui, de eerste van deze vakantie. Het is vast om ons te doen wennen aan België. Om 4 uur moeten we al in de vlieger, dus korte nacht.

Mooie, gevulde vakantie geweest, met veel afwisseling, cultuur, natuur, beesten, vogels, strand en lekker eten. En bijzonder goedkoop op de koop toe; voor gepensioneerden is dat aardig meegenomen.

Strand en Walvissen

Een hele dag niks doen, hoe kom je dat door bij een gloeiende zon, hoge vochtigheid  en 31°?

Gewoon, niks doen, of toch bijna. 

Eerst een goed plaatsje zoeken in de tuin; klein beetje zon maar ook niet te veel, we willen er vanavond niet als kreeften uitzien, want dat is hier oh zo gemakkelijk. 

Wat lezen, dan wat zwemmen in zee. De baai is hier heel vlak, dus je kan nogal ver in zee. Maar er staat ook een flinke stroming en dus wordt het zand flink opgewoeld de laatste honderd meter. Het lijkt net of je in de koffie met melk staat tot je knieën. Dan maar proberen wat dieper te zwemmen; voor je het doorhebt heb je al een liter zout water binnen en ben je twee keer bijna je zwembroek kwijt.  Dan maar naar het zwembad, daar is het een stuk rustiger, en nog warmer.

Wat lezen, en dan is het al snel tijd voor de eerste halve liter bier, want het vochtverlies moet worden aangevuld. Hapje eten, wat platte rust in de airco, nog wat zwemmen; enfin allemaal heel vermoeiend.

De gids had ons aangemaand om tegen half vijf paraat te zijn voor een kort tochtje naar het eerstvolgende dorp. Een vissershaventje zo  bleek, één van de vele. Op het strand lag een bootje met als naam: “gemeente brasschaat”. Bleek een gift te zijn van die gemeente na de tsunami, want de meeste bootjes waren tot schroot herleidt.

Er kwam net een bootje binnenvaren. Vrijwel nergens zijn hier aanlegsteigers, dus moet iedereen op het strand aanleggen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Er worden daarom een paar balken door de romp heen gestoken, en dan met vereende kracht wordt de boot op het strand getrokken.

We werden aangemaand om een beetje te helpen in plaats van alleen maar foto’s te maken. Schoenen dus uit, mee het water in, en schouders onder de balk. En hupsake, telkens er een golf aankwam flink duwen.

Als dank voor de hulp wilden ze ons wat gratis vis cadeau doen. Toch maar vriendelijk bedankt, want die vis ongekoeld bijhouden in onze koffers zagen we niet zitten.

Tijd daarna voor een welverdiende cocktail op het strand. Happy hour, en dus gin-tonic aan 1,60 en mojito aan 2,10 euro! Meer is er niet nodig om ons te verleiden.

Vandaag weer voor 6 uur de kist uit, want we gingen een uitstapje op zee maken, en proberen wat walvissen te spotten. Dat is hier een welgekend tijdverdrijf voor de toeristen. Met zijn allen dus de boot in.

Ruim een uur varen buitengaats. Tot zo’n 20km van de kust. Ondertussen wat dolfijnen gezien, of tenminste de vinnen ervan, en ook nog een schilpad in volle poging om het strand te bereiken en haar eieren te leggen.

Dan in de verte de eerste walvis. Alles wat we het eerste uur zagen was wat sproeisel op een flinke afstand. Tegen de tijd dat we wat dichterbij waren, was het beest al weer foetsie.

Een zekere ontmoediging begon ons parten te spelen, bij een paar passagiers ontaarde dat in braakneigingen, maar gelukkig niet ons team. Dan weer een exemplaar, maar veel dichterbij. Flinke joekel, maar was niet van plan om lang te blijven voor goede foto’s.

Boot weer alle kanten uit, en dan een groep van 3 of 4 exemplaren blauwe walvissen (je merkt dat aan het water errond, dat kleurt helemaal blauw). Camera goed ingesteld deze keer en snel veel foto’s gemaakt van een duikende moby dick. Flinke joekels ook, ruim 25 meter lang; de  blauwe versie is de grootste soort in de Indische Oceaan, dus dat was even geluk hebben. 

Kunnen dus weer een extra dier aan onze lijst toevoegen.

Mirissa

Korte tocht vandaag van Tangalle naar Mirissa. Hier blijven we drie dagen aan het strand.

Het Paradise Beach Hotel (de naam zegt het allemaal) is een klein pareltje, vlak aan het strand. Vanuit onze kamer zicht op het grote zwembad en vervolgens op het strand.

In tegenstelling tot de stranden die we tot hiertoe hebben gezien, hier niet veel rotsen, maar een behoorlijk zandstrand van enkele km. Veel meer dan wat zwemmen, rusten, eten, drinken gaan we hier waarschijnlijk niet doen. Misschien overmorgen een boottochtje naar de walvissen die hier zitten.

Op weg hier naartoe gingen we een stop maken bij een blow hole. Wij dachten dat we hasj of iets dergelijks gingen snuiven.Bleek een gat in de rots waardoor het water hoog wordt opgestuwd.

Je wordt er wel niet high van, maar toch leuk. In het nat seizoen (april-mei) is de zee veel onstuimiger en spuit de hole veel hoger schijnt het, tot wel 30m. Nu moesten we het met een stuk minder stellen; reductie vragen hielp niet.

Omdat onze kamer nog niet klaar was bij aankomst in het paradijs, dan maar met onze gids Vipula gepraat over zijn klanten en over de Tsunami van 10 jaar geleden. Want het is in deze streek dat er in Sri Lanka het meeste slachtoffers vielen. Enkele voorbeelden:

-       Het hotel had toen een 40-tal bungalows; die zij allemaal weggespoeld met mensen erin;

-       Iets verderop was de trein van Colombo gestopt omdat er mensen op het spoor liepen die zich uit de voeten maakten na de eerste golf; ze kropen op de trein omdat ze zo in veiligheid dachten te komen. Kort daarop is de trein door de tweede golf getroffen. Resultaat: geen trein meer en ruim 2000 doden;

-       Vipula zelf was met zijn hele familie die dagen in de buurt van Yala (het Nat Park); ze hadden afgesproken om op 26 dec te gaan ontbijten bij een vriend die daar woont. Eerst ’s morgens nog naar een boeddha tempel, en dat duurde allemaal wat lang. Hij zich dus om 9 uur haasten in zijn auto om bij zijn vriend te geraken voor het ontbijt. Onderweg kwamen ze abnormaal veel mensen tegen, en daarna tuktuks en zo; die zeiden allemaal “terug”. Het was dan 9.15. Auto gekeerd en snel weg. 5 minuten later sloeg de zware golf in op de kust daar en veegde alles weg, ook het huis van zijn vriend.

Verschrikkelijke verhalen allemaal. Maar wat wel typisch is voor Sri Lanka: binnen de kortste keren waren mensen onderweg uit het binnenland met eten en dies meer, en werd aan het opruimen begonnen. Veerkrachtig volkje, met nog een grote zin voor de gemeenschap, familie en vrienden.  

Zuidkust

De afgelopen twee dagen zaten we in Tangalle, in France Résidence. Jawel, een hotelletje door een Franse Sri Lankaan uitgebaat. ’s Avonds ook nog een table d’ hôtes, verse tonijnfilet met nog wat toeters en bellen. 

En de kost? want daar hebben we het nog niet over  gehad. Zowat alles is hier spotgoedkoop, behalve de wijn; die kost zowat 15-20 euro per fles. Maar de rest; een grote fles bier (hier kennen ze vrijwel alleen 66cc flessen) kost afhankelijk van de plaats 250-350 Rp, of 1,40-2 euro. Een avondmaal kost dan weer 750-900 Rp, of 4-5 euro. De rupees vliegen hier dan ook met duizenden de beurs uit, maar in euro valt dit nogal mee. Het duurst zijn hier nog de toegangen tot de nationale parken en tot de historische sites. Tel daarbij ook nog redelijk goedkope hotels, en het zal duidelijk zijn dat je hier voor een vakantie niet veel kwijt bent.

Gisteren de eerste stranddag, maar zo heet dat we alleen in de lommer enigsinds comfortabel konden zitten; het water van de oceaan is hier een comfortabele 27°; kan moeilijk anders met temperaturen die constant boven de 30° gaan.

Gisteren na het avondeten naar de schildpadden. 5 van de 7 soorten schildpadden komen hier aan de kusten nesten. Vlakbij Tangalle is een beschermde zone; de vroegere stropers werden er tot gidsen omgeschoold. 

Wij dus met een tuktuk op stap; onze chauffeur wilde ons liever niet voeren; te smalle wegen zei hij. Eerste 10km langs de grote weg, vervolgens een even brede zijweg, en dan een pad in dat al maar smaller werd. Toen begrepen we waarom hij ons niet wilde voeren; de laatste 500m ging zowat dwars door de jungle tot vlak aan het strand. 

Daar uitleg van een Nederlander die daar  sinds november als project manager aan de slag was; toffe gast. Hij wist ons te melden dat er een schildpad op het strand was gesignaleerd, we konden dus op weg. Nauwelijks 500m verder nieuw bericht: de schildpad ging terug naar zee. Streken dat die beesten hebben: het zand moet net goed genoeg zijn, niet te droog want dan stort hun eierkanaal in, en niet te nat want dan hebben ze het  te moeilijk om te graven.

Enfin, dan maar wachten en naar filmke kijken. Half uur later weer bericht dat er een nieuwe was opgedaagd, op vrijwel zelfde plek. Flinke stap over het strand, onder begeleiding van de gidsen. Op zowat 50m van een dikke donkere stip op het strand moesten we plots halt houden: de schildpad was aan haar nest aan het graven, en dan mag ze best niet worden gestoord want anders zou ze er wellicht mee ophouden. We hebben daar vervolgens zowat anderhalf uur op het strand gezeten, wachten, wachten. Het is net zoals met je vrouw gaan winkelen op de Meir, das ook altijd wachten.

Eerst zoekt ze een geschikte plaats, met goed zand. Vervolgens maakt ze een nestplek, ter grootte van haar lichaam. En dan gaat ze graven aan het nestkanaal; dat is wel 80cm diep. Wanneer ze eenmaal begint met eieren leggen is het safe om haar te gaan bewonderen. Geen licht, de maan moet haar werk maar doen.  Het bleek een gigantische groene schildpad te zijn,bijna een meter lang. Die legt zowat een dikke 100 eieren in haar nest in een 15-tal minuten. Indrukwekkend schouwspel. Wel een poging tot foto maken gedaan, maar te donker. 

Om half één terug over het strand naar de tuktuk; de zee bleek ondertussen een stuk woester. Op een moment  hebben we het op een lopen moeten zetten naar hoger terrein, anders waren we lekker nat geworden. Ongelooflijk hoe snel de baren zich verplaatsen; je merkt dat er een flinke baar aankomt en voor je het weet sta je tot je middel in het nat. Niet wij maar wel een Duitse die niet snel genoeg reageerde.