Sri Lanka 2014: Yala National Park

Vooraleer we echt naar de kust afzakken, eerst nog een paar Nationale Parken bezoeken. Twee dagen na mekaar dus erg vroeg opstaan, om tegen 5 uur te vertrekken. Heerlijk, zo’n vakantie, daar knapt een mens helemaal van op.

Opgehaald worden aan het (prachtige) hotel in een open jeep, je aankleden alsof je naar de noordpool vertrekt, en twee uur later zweten als een otter.

Yala National Park is niet alleen het grootste Nat Park van SL, maar ook het drukst bezocht naar het schijnt. Waarschijnlijk zit het feit dat het park vooral bekend is voor zijn luipaarden er voor iets tussen. We moesten natuurlijk eerst naar het park zelf, en dat bleek al gauw een dikke drie kwartier rijden. Daar bleken we niet alleen te zijn, er stonden naar schatting een 50-tal jeep aan te schuiven om binnen te mogen. Een zekere ongerustheid sloop in onze gelederen. Na 20min aanschuiven aan de kassa (als echte toeristen deed onze driver dat voor ons, konden wij ondertussen wat in het museum rondkijken), ging het loos. Eens je binnen bent is de massa voertuigen niet zo’n probleem meer, want er zijn genoeg wegen om te verkennen.

In het begin natuurlijk nog niet veel te zien, want maar pas licht. Maar al gauw de eerste buffels en gevlekte herten, niet echt sensationeel, maar allez, ze horen er ook bij.

Dan werd er een luipaard gesignaleerd. Onze driver er dus heen. Maar dat doen natuurlijk ook die anderen. Resultaat: ene heuse file op de smalle weg er heen, en aanschuiven om het beest te kunnen zien. Net de Antwerpse Ring. Ik maakte me lichtes druk bij dergelijke onzin, maar we konden niet vooruit of achteruit, dus was afwachten de boodschap. En jawel, op een rots, zo’n 100 van de weg af lag een fraai exemplaar te rusten.

Na bijna een uur konden we verder. Het was ondertussen half negen, en we vroegen ons af welke onzin we nog meer zouden beleven. Maar de volgende 3 uur viel het mee; de onrust ebde uit ons lijf, en we konden nog wat leuke foto’s maken: olifanten,