Mirissa

Korte tocht vandaag van Tangalle naar Mirissa. Hier blijven we drie dagen aan het strand.

Het Paradise Beach Hotel (de naam zegt het allemaal) is een klein pareltje, vlak aan het strand. Vanuit onze kamer zicht op het grote zwembad en vervolgens op het strand.

In tegenstelling tot de stranden die we tot hiertoe hebben gezien, hier niet veel rotsen, maar een behoorlijk zandstrand van enkele km. Veel meer dan wat zwemmen, rusten, eten, drinken gaan we hier waarschijnlijk niet doen. Misschien overmorgen een boottochtje naar de walvissen die hier zitten.

Op weg hier naartoe gingen we een stop maken bij een blow hole. Wij dachten dat we hasj of iets dergelijks gingen snuiven.Bleek een gat in de rots waardoor het water hoog wordt opgestuwd.

Je wordt er wel niet high van, maar toch leuk. In het nat seizoen (april-mei) is de zee veel onstuimiger en spuit de hole veel hoger schijnt het, tot wel 30m. Nu moesten we het met een stuk minder stellen; reductie vragen hielp niet.

Omdat onze kamer nog niet klaar was bij aankomst in het paradijs, dan maar met onze gids Vipula gepraat over zijn klanten en over de Tsunami van 10 jaar geleden. Want het is in deze streek dat er in Sri Lanka het meeste slachtoffers vielen. Enkele voorbeelden:

-       Het hotel had toen een 40-tal bungalows; die zij allemaal weggespoeld met mensen erin;

-       Iets verderop was de trein van Colombo gestopt omdat er mensen op het spoor liepen die zich uit de voeten maakten na de eerste golf; ze kropen op de trein omdat ze zo in veiligheid dachten te komen. Kort daarop is de trein door de tweede golf getroffen. Resultaat: geen trein meer en ruim 2000 doden;

-       Vipula zelf was met zijn hele familie die dagen in de buurt van Yala (het Nat Park); ze hadden afgesproken om op 26 dec te gaan ontbijten bij een vriend die daar woont. Eerst ’s morgens nog naar een boeddha tempel, en dat duurde allemaal wat lang. Hij zich dus om 9 uur haasten in zijn auto om bij zijn vriend te geraken voor het ontbijt. Onderweg kwamen ze abnormaal veel mensen tegen, en daarna tuktuks en zo; die zeiden allemaal “terug”. Het was dan 9.15. Auto gekeerd en snel weg. 5 minuten later sloeg de zware golf in op de kust daar en veegde alles weg, ook het huis van zijn vriend.

Verschrikkelijke verhalen allemaal. Maar wat wel typisch is voor Sri Lanka: binnen de kortste keren waren mensen onderweg uit het binnenland met eten en dies meer, en werd aan het opruimen begonnen. Veerkrachtig volkje, met nog een grote zin voor de gemeenschap, familie en vrienden.