Laatste loodjes

Gisteren uit Mirissa weg, en op de terugweg.

Eerst nog even gestopt in Weligama, bij de beroemde stelt-vissers. Elke vissers heeft een paal kort bij het strand, met daarop een kleine zitplek. Wanneer de stroming juist is, en er voldoende vis is, dan gooien ze van daarop hun lijntje uit en proberen op die manier vis te vangen, meestal sardien. Dit beroep wordt van vader op zoon doorgegeven.

Onze indruk was dat ze er nu nog vooral voor de toeristen zaten. Het is niet het ideale seizoen, en de tij was te laag. Dus wat lijntjes gooien en doen alsof is altijd goed voor een foto, en dus een vergoeding. Het hoort hier bij de folklore, zoals begijnen bij Brugge.

Galle is de plek die iedereen wel wil bezoeken. De plek werd oorspronkelijk door de Portugezen ontdekt; zij bouwden er een kleine nederzetting. De Hollanders veegden dat schoon en bouwden er vervolgens een heel groot fort en een heuse stad er binnenin. De Engelsen voegden er wat gebouwen bij, en dat staat er nu allemaal te pronken. Meteen een heel andere atmosfeer dan alles wat we tot hiertoe hebben gezien. Het lijkt op een kleine Europese vesting.

De stad binnen de fortgordel is door de tsunami gespaard; ze hebben alleen wat last gehad van een meter water in alle huizen. Naast het fort is echter een geul, en daar heeft de tsunami dan weer in alle hevigheid toegeslagen. Bus- en treinstation volledig weggevaagd, en alle huizen tot één km in het binnenland. Alles is echter snel hersteld en herbouwd, en er is nog nauwelijks iets van te zien.

Gisteren voorlaatste nacht, in Hakkiduwa. Was vroeger wellicht een leuke plek, maar nu niet meer. Het is ons duidelijk dat noordwaarts vanaf Galle de kust niks meer voorstelt; tussen spoorweg en kust ligt nauwelijks een kilometer, en daartussen liggen ook nog eens de hoofdweg en het dorp plus de hotels. De auto's en de autobussen (echte gekken die chauffeurs) razen er door het dorp. Veel lawaai en stof dus.

Zou nog te doen zijn geweest als het hotel prima was geweest. Was het waarschijnlijk ooit geweest wanneer het gebouwd werd, maar aan onderhoud hebben ze hier op vele plekken een broertje dood; ze lijken het gewoon niet te zien wanneer iets stuk is. Dus kapotte of lekkende badkamerkranen zijn een regelmatig fenomeen; je kunt wel douchen maar hier kregen meteen de hele badkamer onder water.

Dan nog iets om de sfeer wat op te vrolijken: alle opschriften waren in het dorp in het engels en het russisch. Je weet dan meteen wat dat betekent. Ons hotel zat er vol van; leuke boel dus, met nadruk op boel.

Maar Vipula heeft ons meegetrommeld naar een leuk visrestaurant om de dag af te sluiten. Walter, Solange en Erna hebben zich te goed gedaan aan heerlijke verse kreeft, en ik heb tonijn met een gembersaus naar binnen gewerkt. Heerlijk!

Vandaag zonder stoppen naar Negombo, naar het hotel waar het allemaal begon, en waar het vandaag ook eindigt. Onderweg kregen we zowaar een regenbui, de eerste van deze vakantie. Het is vast om ons te doen wennen aan België. Om 4 uur moeten we al in de vlieger, dus korte nacht.

Mooie, gevulde vakantie geweest, met veel afwisseling, cultuur, natuur, beesten, vogels, strand en lekker eten. En bijzonder goedkoop op de koop toe; voor gepensioneerden is dat aardig meegenomen.