Negombo

Met de vliegende tapijten van Qatar Airways was het goed vliegen.

Van Brussel naar Doha ging het met de Boeing 787, de nieuwe Dreamliner (voor degenen die het zich nog herinneren, dat was het vliegtuig dat verleden jaar tijdens de testen te maken had met ontploffende batterijen; dat heb ik Erna maar verteld toen we eenmaal waren aangekomen); ruim bemeten vliegers met alle moderne snufjes die je maar kunt denken. Van Doha naar Colombo was het dan met een Airbus 320; dat leek wel een versleten geval, gelukkig maar voor 4 uur.

Doha is de hoofdstad van Qatar. Bij het invliegen naar de luchthaven scheerden we letterlijk over de wolkenkrabbers van het centrum. En de luchthaven is ook een specialleke. Daar niet één terminal voor alle vluchten, met slurfen naar de vliegers. Er zijn niet minder dan 3 terminals: een voor vertrekkers, één voor aankomers, en één voor transfer. Hoe kan dat zul je vragen? Simpel, de vliegtuigen staan allemaal op de tarmac en de passagiers worden van en naar de vliegers getansporteerd met bussen. Het zorgt voor een simpele en zeer snelle flow. Wij werden aan de vlieger opgehaald, vervolgens reden we zowat een 10 tal minuten de hele luchthaven af tot aan het transfergebouw. Zonder enig papierwerk of controle inchecken aan de gate voor de vlucht naar Sri Lanka, en weer de bus in voor de nieuwe vlieger.

Bij aankomst bleek van onze chauffeur geen spoor. Lichte vorm van paniek, hyperventilerende echtgenotes, hier en daar wat rondgevraagd, en zie de man kwam zowaar glimlachend opdraven. Wij waren een kwartier te vroeg aangekomen, hij op tijd.

Puffend naar het hotel; 4 uur ’s nachts en 25°!

Vandaag dan eerste dagje Lanka. Lang geslapen en ontbeten, en daarna bootje gaan varen op de lagune.

 Met een lekker briesje en onder een afdak was het goed te doen; buiten was het slechts 31°; het had erger gekund. Daarna nog wat in Negombo rondgekeken en al eens gaan kijken op de vismarkt. Morgenvroeg  gaan we de binnenkomende schepen en het leven van de vissersvloot bekijken. Er liggen hier aan de haven en in de lagune letterlijk honderden visserbootjes, het ene al wat kramikkelijker dan het andere.

In de lagune wordt vooral op garnaal en krab gevist, die zijn hier blijkbaar massaal voorradig.

Om 6 uur opstaan, en dat met nog een jetlag in het lijf dat aangeeft dat het nog maar 2 uur ’s nachts is; dit moet vakantie zijn.

Wij dus naar de vismarkt, waar het krioelde van de viskopers en verkopers. Hier komt iedereen zijn slagje slaan, de lokale bevolking, de hotels en restaurants, de groothandelaars. Geen idee wat hier allemaal wordt verkocht, alleen de tonijn herkennen we en ook wat stukken haai.

Naast vis worden hier ook vruchten en allerlei kruiden verkocht; veel gaat in de curries die hier het dagelijkse voedsel zijn.

Na de vismarkt een uitgebreid ontbijt, dan wat zwemmen en zonnen, en de auto in voor het vervolg van de trip.